Poslednja ponuda

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email
Ovako opšte stanje je prosto neodrživo, blokirano je sve a deblokade se doziraju na kašičicu, pod pritiskom javnosti.
Matt Nelson
Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email

Ovaj članak može da se sluša Poslušajte tekst koji slijedi u nastavku

Juče je Demokratski front obznanio kako izgleda još jedna njihova „poslednja ponuda“ za prevazilaženje krize u aktuelnoj većini. Front je „velikodušno“, pored ostalog, ponudio mjesto premijera Demokratama ili URA-i, ponavljajući, po ko zna koji put, mantru o poštovanju izborne volje građana. Zaboravljajući pritom da je izborna volja velikog dijela glasača URA-e – i mene među njima, bila nešto potpuno drugačije od onog što nude i rade, kako DF tako aktuelna vlada, kao i činjenicu da je premijer nosilac liste upravo Demokratskog fronta, a da bez URA-e ne postoji većinske volje građana. To što je Krivokapić u međuvremenu postao „izdajnik“ – kako tvrde u DF-u, najveća je njihova samooptužba. Jer ako su čovjeka koji ih je izdao stavili kao nosioca izborne liste, onda bi čelnici Fronta – ako su principijelni – što stalno ističu – tražili novu vladu i premijera uporedo sa podnošenjem ostavki na liderske pozicije zbog lične odgovornosti za tako nedopustivu grešku. U normalnom političkim društvima to bi od njih prvi  tražili njihovi glasači, a onda bi i premijer bio prinuđen da podnese ostavku.

Svi koji poznaju način funkcionisanja Demokratskog fronta, znaju da su „velikodušni ustupci“ koje nude Demokratama i URA-i  samo nastavak predstave koja traje od formiranja Vlade i da je dogovor sa DF-om na principijelnim osnovama prosto nemoguć. Ne samo sad, već uopšte. Kao jedan od pregovarača dok su trajali protesti „Odupri se“ konkretno sam se uvjerio u to, kao i kako izgledaju fingirane ponude koje su u stvari predstava za javnost, a koje služe za urušavanje onog koga žele urušiti: tada proteste, sada Krivokapića i njegovu vladu. Bečić i Abazović to takođe veoma dobro znaju, ali su zaokupljeni međusobnim ratom, pokušajima diskreditacije i diskvalifikacije jedni drugih. Istovremeno, Krivokapić je iz permanentne defanzive, utopijskim predizbornim projektom „Evropa sad“ stavio Front u nikad gori položaj. Čim je malo izašao iz okrilja stalnog dodvoranja Crkvi i sprovođenja crkvenih ideoloških agendi kroz djelovanje vlade sa nečim što građanima izgleda opipljivo i što je neka vrsta ličnog ekonomskog spasa kroz povećanje plata i penzija prije svega, Krivokapić opet u njihovim očima postaje mesija, ovaj put u materijalnom ne u duhovnom smislu. „Maršalov plan“, tj. ekonomski planovi oporavka zemlje i podizanje ličnog standarda,  ipak je ono što građane najviše interesuje, pokazalo se kroz izraženu podršku i nadu.

Skeptik sam po pitanju mogućnosti ostvarivanja „Maršalovog  plana“. Mislim da nema realnih izvora za predviđeni rast plata – a shodno njima i penzija – te da je plan dio predizborne kampanje, pariranje stalnim osptrukcijama Demokratskog fronta. Međutim, i da nijesam u pravu – što bih volio – da je on izvodljiv, sadašnji vlada jednostavno nema mehanizama da ga sprovede u djelo  jer ima usiljenu i neiskrenu podršku parlamentarne većine. Niko nikom u njoj ne vjeruje, svi su međusobno posvađani, misle uglavnom na pozicioniranje za naredne izbore; ne zna se do kada će vlada formalno opstati, ko i kad će je srušiti, a sve više ima indicija da bi Građanski pokret URA mogao dobiti podršku za manjinsku vladu poslije opstrukcije od strane DF-a usvajanju desetina zakona koji su već mjesecima na čekanju u Skupštini – i budžeta.

Dakle, problem jeste primarno u Demokratskom frontu, ali i u ostalim konstituentima aktuelne većine. Vidimo da su URA i Demokrate u stalnom ratu, slično onom koji su nekad vodili DF i Demokrate, da Abazović više bezrezervno ne podržava Krivokapića kao nekad, niti Krivokapić njega. Naprotiv, očigledno je da Abazović ni po koju cijenu ne želi da dozvoli Krivokapiću smjenu Sekulovića i Brđanina, a da premijer ne odustaje od pokušaja da ih smjeni, diskvalifikujući ih, što je pokazao i na konferenciji za štampu pri predstavljanju plana “Evropa sad”.

Demokrate se plaše ništa manje nego DF od formiranja premijerove Demohrišćanske stranke jer bi ušla i u njihovo glasačko tijelo, samo što to ne pokazuju toliko otvoreno kao DF, tako da i oni prave tihi otklon od Krivokapića. Vijesti kao najuticajniji medij odavno su u ratu sa Demokratskim frontom, sada su krenule u prozivke Demokrata, na što ovi žestoko uzvraćaju.  Sukobljavajući se i sa Zlatkom Vujovićem, uticajnim NVO aktivistom kojeg mnogi smatraju bliskim DPS-u, otvoreno i brutalno pokušavajući da ga diskredituju, Demokrate ratuju na nekoliko frontova: sa URA-om, Vijestima, dijelom NVO sektora, a očigledno je da ni sa Krivokapićem i međunarodnim centrima moći više nijesu toliko bliski. Osim prikrivenog savezništva sa crkvom, bez svojih medija a u ratu sa svima, mogu samo da izgube, što ih može okrenuti još više desno i koštati vidnim padom podrške.

Uglavnom, ovako opšte stanje je prosto neodrživo, blokirano je sve a deblokade se doziraju na kašičicu, pod pritiskom javnosti. Skupština ne radi u punom kapacitetu, Vlada takođe, dio ministarstava je pod kontrolom potpredsjednika a dio pod kontrolom predsjednika Vlade. Opet, trenutno niko nema snage i hrabrosti da tu agoniju prekine i javno uskrati podršku Vladi. Podršku koja realno na postoji u vladajućoj većini.

Decembar, ali ne 10. kada ističe rok za prihvatanje „poslednje ponude DF“, je mjesec kada se definitivno mora rješiti ova pat situacija koja preduga traje: ili pružanjem čvršće podrške Vladi ili izglasavanjem nepovjerenja. U suprotnom, institucije sistema će biti u blokadi i još većoj anarhiji, a svi građani i društvo u neizvjesnosti i na gubitku.

Čitajte više