Žrtve, pravda i istina

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email
Zar nisu nacisti u Ninbergu osuđeni za holokaust na prostoru cijele Evrope? Nije im se sudilo samo za Aušvic, već i za Trebinki, Sobibor, Dahau, Bergen-Belsen, Varšavu…
Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email

Kao žrtva Udružene zločinačke organizacije SPS-a i DPS-a u po zlu čuvenoj policijskoj akciji „Lim“, koja se, vidi apsurda, čak i od Bošnjaka sistematski gura pod tepih, imam moralnu i duhovnu potrebu da se sa nekoliko riječi osvrnem na presudu Haškog suda krvniku Ratku Mladiću.

Iskreno sam se nadao da će Sud u konkretnom slučaju uvažiti žalbu tužitelja i donijeti presudu zasnovanu na pravu i pravdi i poništiti prvostepenu presudu utemeljenu na opštinskom genocidu i krvnika Ratka Mladića proglasiti krivim za svih sedam opština u kojima je, bez imalo sumnje, počinjen genocid. Nažalost, i ovoga puta Sud je ponovio istu grešku, fokusirajući se isključivo na opštinski genocid u Srebrenici i iz tog razloga je presuda skandalozna sa elementima zločinačkog karaktera!

Naime, odluka Suda da u ostalim opštinama nije izvršen genocid samo zbog toga jer je po Žalbenom vijeću „relativno mali ili manji broj grupe ubijenih“ upućuje na zastrašujuću pandemiju islamofobije. Po njima, trebalo je ubiti još Bošnjaka kako bi, na osnovu masovnosti zločina, Sud donio odluku da je i u ostalim opštinama počinjen genocid.

Primjera radi –  samo na području opštine Prijedor ubijeno je više od 3000 Bošnjaka muslimana! Pitam se da li je moguće da tri hiljade nevinih bošnjačkih duša za Žalbeno vijeće Haškog suda ne predstavlja znatan dio grupe jednog naroda!? Žalosno i razočaravajuće.

Imajući u vidu sastav sudija i zemlje iz kojih su kandidovani, kao žrtvi genocida daje mi za pravo da se zapitam da li oni imaju predstavu i da li znaju šta sve podrazumijeva pojam genocid i da li su imali i gram empatije prema narodu koji je na svakom milimetru Republike Bosne i Hercegovine na koji je kročila srpsko-crnogorska čizma doživio školski primjer genocida.

Neosporna je činjenica da je za dokazivanje zločina genocida broj žrtava neodlučujući. Dovoljno je da sud neosporno utvrdi namjeru izvršioca zločina za uništenje jedne nacionalne, etničke, rasne i vjerske grupe kao takve, i eto dokaza. Što drugim riječima znači – da ukoliko sud dokaže da je i nad samo jednom žrtvom izvršen genocid u skladu sa dokazanom namjerom izvršioca zločina samo zbog toga što je to lice pripadalo nacionalnoj ili etničkoj, rasnoj ili vjerskoj grupi kao takvoj, dakle, samo zbog pripadnosti u konkretnom slučaju bošnjačkoj grupi, može se i mora donijeti odluka da je u pitanju genocid.

Nažalost, ponavljam, u konkretnom slučaju nije došlo do takve odluke, što, bez imalo sumnje, ukazuje na to da je i ovoga puta ključnu ulogu odigrala politika velikih sila jer nisu htjele da izađu iz okvira geografskog prostora koji se zove Srebrenica. Isključivo iz ovih razloga druge opštine u Republici Bosni i Hercegovini u periodu 1992-95, uz blagoslov tzv. međunarodnih centara moći i njihove politike, nisu obuhvaćene presudom krvniku Ratku Mladiću.

Zar nisu nacisti u Ninbergu osuđeni za holokaust na prostoru cijele Evrope? Nije im se sudilo samo za Aušvic, već i za Trebinki, Sobibor, Dahau, Bergen-Belsen, Varšavu…

Čitajte više